Dag 16 - Een actieve rustdag (86,1 km)
Door: Remco Froon
Blijf op de hoogte en volg Jan en Remco
10 Mei 2016 | Italië, Meran
Door het raam zien we enorme mistbanken hangen boven de Reschensee, terwijl de oever aan de andere zijde nauwelijks een paar honderd meter ver is. Remco had het meteen door: nevel, iets wat vaker voorkomt op deze hoogte. Met de rit van gisteren nog in de benen, gaan we het vandaag rustiger aan doen en namen een stevig ontbijt.
In de nevel vertrokken wij naar het volgende plaatsje met alle kleding aan die wij lang niet hebben aangehad: windjack, beenstukken en een regenjas in de aanslag. Na een paar kilometer kwamen we in Graun, op zoek naar een stempel in een kerk. Deze vonden we niet en we kochten in dezelfde straat broodjes, extra vers gesneden pittige kaas en drinken.
Net buiten Graun fotografeerden wij de een na bekendste toren uit Italië: de verdronken toren (die scheve van Pisa staat op nummer 1). De Reschensee is ontstaan door de aanleg van een stuwdam, waardoor het oude dorp volledig onder water kwam te staan en enkel de kerktoren steekt daar als een soort protest boven water uit.
Ook in de drie volgende dorpjes waar vrijwel identieke kerken staan, hebben wij geen stempel gevonden en reden in de koude lucht langzaam naar beneden. Her en der werden plaatjes geschoten en hoefden nog weinig inspanning te leveren om vooruit te komen (Jan noemt dit actieve rust). Hoe lager we kwamen, hoe warmer het werd.
In Glurns bekeken we nog even de oude stadsmuur en poorten voordat de remmen helemaal los gingen op het parcours langs de rivier Etsch (de Italianen noemen het Ádige, maar we zitten nu nog in Zuid-Tirol waar Duits gesproken wordt).
De etappe eindigde vroeg in Merano na een lange daling van bijna 1200 meter. Aan de rand van dit dorp in een soort Blaricumachtige wijk hebben wij een plekje gevonden om te slapen, nadat we eerst uitgebreid alles hebben bekeken en toch nog een mooie stempel hebben weten te bemachtigen.
In de nevel vertrokken wij naar het volgende plaatsje met alle kleding aan die wij lang niet hebben aangehad: windjack, beenstukken en een regenjas in de aanslag. Na een paar kilometer kwamen we in Graun, op zoek naar een stempel in een kerk. Deze vonden we niet en we kochten in dezelfde straat broodjes, extra vers gesneden pittige kaas en drinken.
Net buiten Graun fotografeerden wij de een na bekendste toren uit Italië: de verdronken toren (die scheve van Pisa staat op nummer 1). De Reschensee is ontstaan door de aanleg van een stuwdam, waardoor het oude dorp volledig onder water kwam te staan en enkel de kerktoren steekt daar als een soort protest boven water uit.
Ook in de drie volgende dorpjes waar vrijwel identieke kerken staan, hebben wij geen stempel gevonden en reden in de koude lucht langzaam naar beneden. Her en der werden plaatjes geschoten en hoefden nog weinig inspanning te leveren om vooruit te komen (Jan noemt dit actieve rust). Hoe lager we kwamen, hoe warmer het werd.
In Glurns bekeken we nog even de oude stadsmuur en poorten voordat de remmen helemaal los gingen op het parcours langs de rivier Etsch (de Italianen noemen het Ádige, maar we zitten nu nog in Zuid-Tirol waar Duits gesproken wordt).
De etappe eindigde vroeg in Merano na een lange daling van bijna 1200 meter. Aan de rand van dit dorp in een soort Blaricumachtige wijk hebben wij een plekje gevonden om te slapen, nadat we eerst uitgebreid alles hebben bekeken en toch nog een mooie stempel hebben weten te bemachtigen.
-
10 Mei 2016 - 20:33
Marty:
Vandaag geen hallo mannen, maar hallo berggeiten.
Jan, je belde vanmiddag en zei dat jullie vanmorgen fris en fruittig opstonden.
Wel een koude dag in het begin,maar hoe lager jullie reden hoe warmen,
In het dal was het zo warm dat je alles uitgedaan heb, dat vertelde je.
(Ik hoop niet alles want daar hebben ze geen SNELLE JELLE koek en ook geen telefooncel om te vragen waar je ben.)
Jan je moet ook de groeten hebben van Toos,Bram,Mevr.de Munnik en Dhr.Schenk.
Het concert was niets aan en Toos zei dat je bofte dat je aan het fietsen ben.
Morgen wordt het een regenachtige dag voor jullie,zelfs met omweer,dit hoorde ik net op het Journaal.
Doe voorzichtig en anders maar een rustdag.
Nu mannen een dikke knuffel en welterusten.
Veel liefs en sterkte morgen,dikke kus en groetjes van Marty.
-
10 Mei 2016 - 20:55
M & M:
Meer dan 80 km noem ik geen rustdag hoor, maar wel lekker als het naar beneden gaat. Raar hoor dat die pastoors geen stempel hebben. Volgende keer zelf maar een meenemen. Nou ja het schiet lekker op hoor. Neem maar een lekkere pizza en een flesje wijn, dat is goed voor de spieren.
Wij denken aan jullie, groetjes. -
10 Mei 2016 - 20:59
Dennis Froon:
Die specifieke ochtend in Resia werden onze helden wakker. Of toch niet? De ogen waren weliswaar open of deden in ieder geval hun best om open te gaan, maar er werd niet veel mee gezien. Te diep in het wijnvat gekeken gisteren? Zou kunnen, maar Remus vond direct een meer verklaarbare reden van het troebele zicht: nevel, iets wat vaker voorkomt op deze hoogte...
De kruistocht vervolgde z'n weg door het diepe dal langs de riviertjes Rojenbachum en Karlinbachum. Onze helden konden op dat moment niet weten dat zo'n 1950 jaar later een stuwdam zou leiden tot het Lagio di Resa en dat de 163 boerenhuizen van de versterkte nederzetting Graunianum zouden worden gedecideerd tot de bovenkant van de kerktoren. Wat ze ook niet konden weten, is dat zo'n 2011 jaar later de eerste Alternatieve Elfstedentocht op Italiaanse bodem (of liever gezegd bevroren water) zou worden bereden op dit stukske water tussen de besneeuwde heuvels.
De dag begon met een ijzige wind, onromeinse temperaturen en een dalende tred. Koukleum Janus warmde gedurende de dag van actieve rust langzaam op tot meer aangename lichaamswaarden.
Later die dag hielden de bange bewoners van Glurnsia de ophaalbrug stevig omhoog en stonden zij boven op de stadswal klaar met kokend pek. Heldhaftigheid is iets wat onze soldaten niet onbekend is, maar hier werd toch besloten de barre tocht voort te zetten op zoek naar een plaats waar het kampement veiliger op kon worden gezet. Deze plaats werd gevonden in het vriendelijke Merano-Blaricum. De lokale paspoort voorzag onze helden van een stempel van kaarsvet.
Mannen, toch weer een mooie afstand voor een rustdag. Da's dan weer het voordeel dat elke gestegen meter ook weer tot een dalende hoogtemeter leidt. Buona Fortuna! Dennis en Natasja.
-
10 Mei 2016 - 22:45
Dennis Froon:
Het beste kun je je paspoort inruilen voor een pastoor! -
10 Mei 2016 - 22:58
Ruud En Ria:
Jammer dat het weer wat minder word maar jullie zijn sterk.
Jan om Marty te helpen met de ijsjes eet ik die van jou anders eet zij ze allemaal op.
Zo zie je, al ben je weg heb je nog last van mij.Een dikke kus voor jullie alle twee.en een goede en veilige rit voor morgen -
10 Mei 2016 - 23:07
Nico En Joke:
Hallo Jan en Remco,
Elke dag genieten wij weer van julie reisverslag. Jullie komen al aardig in de richting van de finish maar jullie weten de laatste loodjes, neem ook maar eens een rustdag. Heel veel sterkte en groetjes van ons. -
12 Mei 2016 - 09:40
Lucien:
Ha heren probeer al een paar maal iets naar jullie te schrijven, bij het verzenden staat het er niet op. Probeer het gewoon nog eens. Jullie zijn nu in een mooi stukje Italië Oostenrijk . Die stad onder water is de geboortestreek van frau Blatter , die foto hangt ook in haar huis, leuk.
Het was een pittige tocht het geen remmelus en janus deed besluiten goed aan de druivensap te gaan voorafgaand aan een paar mooie kelken Oostenrijks gerstenat. D,at verklaard de hevige nevel in de ochtend, het is voor remmelus een bekend verschijnsel, weer wat kilometers in de benen zal het opklaren. Ik wens jullie het mooie weer vanaf hier toe .veel plezier nog
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
